Column Jan Zwemer: Paalhoofden?
Algemeen 101 keer gelezenDe man moest er al langsgekomen zijn, op weg naar het strand. Nu, op de terugweg, was zijn commentaar kort. ‘Kultur, nah…’ Hij stond er duidelijk niet hoog mee. De vrouw die naast hem fietste, zag er nog wel iets in. ‘Morgen mal fotografieren’, bracht ze opgeruimd uit. Het zou een gewoon vakantiekiekje worden, leek me. Niet per se om mee te lachen, zoals de echtgenoot vermoedelijk zou doen.
Ik kon me de gevoelens van de man wel voorstellen. Een monument is het niet echt, hoogstens wat grappig. ‘Paalhoofden’ staat bij het vele meters hoge ‘kunstwerk’ bijna aan het eind van de Duinweg in Oostkapelle.
Alleen wie dat leest, begrijpt de zin van het gevaarte – dat is natuurlijk op zich al een zwak punt van zo’n kunstvoorwerp. De kunstenaar moet ‘paalhoofden’ een heel vreemd woord hebben gevonden. Hij zag mensen voor zich met palen in plaats van hoofden en begon die vervolgens te maken, meer dan levensgroot.
Terwijl het een heel gewoon woord is. Het is alleen dat paalhoofden, uit palen bestaande golfbrekers, alleen aan de kust voorkomen. Jammer dan voor de mensen van verderop, zou ik zeggen. Goed dat ze iets bijleren. Maar nee, het moest in een kunstwerk worden gegoten. Een knipoogje naar al die andere vreemdelingen: gekke woorden hebben ze hier, nuh?
Nu ben ik altijd wel in voor een woordgrap, maar heeft deze niet te veel eer gekregen? Moest de bevreemding van een vreemdeling nu zo nodig neergelegd worden in steen en hout?
Die gedachte past een beetje bij het gevoel dat me de laatste jaren bekruipt bij het groeiende aantal toeristen. Hoeveel van hen blijven helemaal in hun eigen bubbel en zijn amper geïnteresseerd in de plek waar ze te gast zijn?
Affijn, die Duitse mevrouw had toch wat meer mijn sympathie dan haar echtgenoot. Schiet maar een mooi plaatje, dame!
Jan Zwemer
Schrijver met een glimlach
