Column Jan Zwemer: ‘Behulpzaam’
Algemeen 312 keer gelezenAls zuunige Zeeuw vond ik dat ik die schoenveter wel kon hergebruiken. Eén uit onze schoenpoetsbus met daarin ook ouwe, maar nog bruikbare veters.
In m’n rechterschoen had ik een kapotte veter en toen ik de veter uit de voorraadbus in de plek ervan deed, bleek hij een eindje te lang. Niet getreurd, ik zorgde er in elk geval voor dat het te lange stuk na het leggen van een knoop aan de rechterkant kwam te zitten. Dat zwabberde daar een beetje, maar erop trappen met mijn andere voet kon niet. Die zit immers links en kan nooit rechts naast de rechtervoet de grond raken, toch?
Dat had je gedacht. Een bekende bij de winkel: ‘Hee je veter is los, pas toch op.’
De zondag erop sta ik na de kerkdienst in de rij met anderen om de predikant de hand te schudden. De hand van een dorpsgenote op mijn schouder: ‘Je veter, pas op dat je d’r niet op trapt.’ Nee, zei ik, hij zit aan de buitenkant, dat kan niet.
Die week loop ik mijn rondje even buiten het dorp. Een dame die voorbij fietst, remt en wacht me op. ‘Uw schoenveter, pas toch op. Daarmee kun je lelijk vallen.’ Een onverwacht gezellig moment – het werd een heel gesprek.
‘Wat zijn er toch veel aardige lui op de wereld’, zeg ik ’s avonds thuis. ‘Ze bedoelen het goed, maar nodig is het natuurlijk niet.’ Ik had zomaar een heleboel contacten vanwege die schoenveter, minstens een keer op een dag. Allemaal zorgzame types – je kunt je een slechtere selectie uit de menselijke soort voorstellen.
Helemaal eerlijk vond ik het toch niet. Was mijn insteek niet te technisch? Konden de mensen zich niet beter om belangrijkere kleinigheden zorgen maken? Uiteindelijk heb ik maar de schaar gepakt en dat slingerding op rechts een centimeter of twaalf ingekort. Knip, ik heb je!
Jan Zwemer
