‘Ans van de kaartjes’ stopt na 47 jaar als gastvrouw in ziekenhuis

Vlissingen - Een ziekenhuisbezoek is vaak beladen, maar als er ruimte voor was, bood Ans van Trier luchtigheid in het Adrz in Vlissingen. En soms een kaartje. Als gastvrouw was ze het eerste aanspreekpunt – met een vriendelijk gezicht. “’’t Is net Schiphol, maar we vliegen niet’, zei ik soms.” Na maar liefst 47 jaar is de 83-jarige Ans vorige week gestopt met haar vrijwilligerswerk.

‘Ans was jarenlang een vertrouwd gezicht voor patiënten, bezoekers en collega’s’, staat er op de Facebookpagina van ziekenhuis Adrz. ‘Ze stond bekend om haar lieve kaartjes, die ze soms aan patiënten gaf. Lieve Ans, dankjewel voor je jarenlange inzet en betrokkenheid. We zijn ontzettend trots dat jij zo lang onderdeel bent geweest van onze Adrz-familie.’

Dit feestelijke samenzijn deed Ans denken aan de verrassingsbijeenkomst in april 2025 waarbij ze een koninklijke onderscheiding kreeg voor haar vrijwilligerswerk. “’Ik ben wel aan het werk, hoor’, zei ik toen de burgemeester tegen me begon te praten. Zo’n flapuit ben ik”, lacht ze.

Lichtpuntje

Na haar afscheid had Ans – hoe kan het ook anders - ook een kaart voor haar collega’s.
Met haar vrolijkheid heeft Ans vele patiënten afleiding en steun geboden, blijkt ook wel uit de reacties bij het bedankbericht van het Adrz. “Ik heb van alles meegemaakt in het ziekenhuis en het waren soms verdrietige situaties, maar toch kwam ik bijna altijd vrolijk thuis, omdat het voldoening geeft om er voor een ander te kunnen zijn, een lichtpuntje te bieden.”

Doktersassistente

De Brabantse is geboren met oog voor de medemens. “Als kind zorgde ik al graag voor anderen. Dat heb ik van mijn ouders. Zo kwamen er mensen bij ons logeren die waren getroffen door de Watersnoodramp en tijdens de Tweede Wereldoorlog hadden we een Engelse piloot in huis. Mijn ouders hadden een slagerij en iedereen mocht altijd bij ons mee-eten.”

Het is dan ook niet verwonderlijk dat jonge Ans de zorg inging. “Van huis uit ben ik doktersassistente.” Daarna heeft ze verschillende andere functies gehad en in 1967 begon Ans in het ziekenhuis in Vlissingen, dat toen nog Bethesda heette. Haar echtgenoot komt ook uit Brabant. Door zijn werk is het stel in Vlissingen beland.

Tweede thuis

Ans stopte met werken, omdat ze moeder werd. “Toen de kinderen groter waren, wilde ik graag weer iets in het ziekenhuis doen. Ik miste het ziekenhuis, want dat is mijn tweede thuis. Zo werd ik hier vrijwilliger.”

In 1979 begon Ans als gastvrouw en ze hielp ook een tijdje in de patiëntenbibliotheek. Daarnaast bracht ze vijftien jaar lang iedere zondag patiënten naar de oecumenische diensten. Als gastvrouw ontfermde ze zich eens per week over patiënten en bezoekers. Wie dat fijn vond, hielp Ans bij het aanmelden en maakte ze daarna wegwijs. “Met respect en inachtneming van de privacy. We dringen ons niet op”, benadrukt Ans. “Als de patiënt het prettig vindt, dan loop ik mee. Een kaartje bied ik op gevoel aan, als ik denk dat iemand het nodig heeft. Er staan verschillende teksten op. De patiënt mag zelf een kaartje kiezen.”

Petra uit Lewedorp ontwerpt de kaartjes. “We fietsten wel eens langs haar huis en zij had een kastje met spulletjes buiten staan. We raakten aan de praat en van het een kwam het ander.”

Ans stopt als gastvrouw, omdat ze met haar man verhuist naar Roosendaal, terug naar hun roots. “Het vrijwilligerswerk in het ziekenhuis was heel fijn en ik werkte met zeer aardige collega’s. Met pijn in mijn hart heb ik afscheid genomen. Ik ga het missen, maar je moet een keer stoppen, hè.”