Gezin Cole is nu thuis in Middelburg: ‘We hebben het geluk dat we hier kunnen zijn’

Middelburg - In thuisland Amerika vierden ze al in 48 van de 50 staten vakantie, dus reislustig zijn Rachel en Robert Cole zeker. Toen ze ouders werden, namen ze de kinderen gewoon mee op stap en deze zomer durfden ze een nog ingrijpendere beslissing aan: het gezin is - samen met hun katten en dat was nog een hele toer - geëmigreerd naar Nederland. Nu wonen ze met veel plezier in Middelburg.

Door Britta Janssen

Graag nieuwe plekken en culturen ontdekken zat er altijd al in bij Rachel en Robert, die elkaar leerden kennen tijdens hun studie aan de Universiteit van Tennessee in Knoxville. Europa lonkte, vanwege de rijke geschiedenis, zeker in vergelijking met het land waar ze zijn opgegroeid. Via Talent Service Zeeland vond Robert in maart een baan als civil aging management engineer bij EPZ, het energieproductiebedrijf dat de kerncentrale in Borssele exploiteert. Zo beginnen ze aan het avontuur om vanuit Nederland Europa te ontdekken. Grote afstanden afleggen zijn ze tenslotte wel gewend van de Verenigde Staten.

Twee jaar

“Ik heb eens gezegd dat ik overal naartoe zou verhuizen voor twee jaar”, vertelt Rachel. “Als ik me dan ongelukkig zou voelen, zou ik weer weggaan. Je bent verantwoordelijk voor je eigen geluk. Nu we kinderen hebben, is het natuurlijk anders, maar hen hoefden we niet te overtuigen om naar Nederland te vertrekken. Olivia en Harry zijn hier heel gelukkig. De afgelopen jaarwisseling hebben we bij vrienden in Amsterdam gevierd en dat vonden de kinderen magisch. De hele horizon gevuld met vuurwerk, dat hadden wij nog nooit gezien. Terug in Knoxville droomde Harry dat hij in Nederland was en hij was helemaal teleurgesteld toen hij wakker werd, haha.”

Roberts vader zat in het leger en daardoor is hij in zijn jeugd regelmatig verhuisd. “Ik ben geboren in Duitsland en na een paar jaar zijn we naar Amerika gegaan. Ik ben het gewend om op verschillende plaatsen te wonen.”

Sinterklaasintocht

Rachel en Robert zijn engineers en Rachel bezit een tweede graad, in Engelse literatuur. Robert heeft jarenlange ervaring in de nucleaire wereld. Als de baan bij EPZ niet op zijn pad was gekomen, waren ze misschien in een ander Europees land beland, maar ze hoorden goede verhalen over Nederland. “Daarbij zou bijvoorbeeld in Frankrijk de taal een barrière zijn. In Nederland spreken veel mensen Engels en krijg je wel even de tijd om de taal te leren”, glimlacht Robert. “Qua werk gaat het goed. De nucleaire terminologie is herkenbaar, dus ook in een andere taal begrijp ik met de context wel wat er bedoeld wordt. Maar ik wil ook graag kunnen meepraten aan de lunchtafel met collega’s.” Daarom volgen Robert en Rachel taalcursussen en Olivia (13) en Harry (11) krijgen extra Nederlandse les op school. “Het is prachtig om te zien hoe de kinderen toch weten te communiceren met leeftijdsgenoten als ze niet dezelfde taal spreken en ook al vrienden maken”, zegt Rachel. “We hebben genoten van de Nacht van de Nacht en sinterklaasintocht. Olivia en Harry wisten dat dit meer een feest is voor kleinere kinderen, maar ze vonden het hartstikke leuk.”

IJsbaan

Rachel was aanvankelijk bang zich eenzaam te gaan voelen, omdat zij online werkte als wegenontwerper bij haar Amerikaanse werkgever en minder onder de mensen kwam dan haar gezin. Maar dat is niet gebeurd. Vlak voordat haar Amerikaanse dienstverband zou aflopen, vond ze een baan bij de gemeente Middelburg. Per december werkt ze op de afdeling civiele infrastructuur, vertelt ze blij. “Doordat ik juist nu een nieuwe baan heb gevonden, voelt het alsof het zo moest zijn dat wij deze grote stap hebben gezet. Natuurlijk missen we onze familie en vrienden, maar zij zouden ook kunnen verhuizen. De mensen van wie je houdt, blijven niet automatisch bij je in de buurt wonen. Aan andere kant woonde in Amerika ook niet iedereen dichtbij. En familie en vrienden kunnen ons hier opzoeken en dat doen ze ook. Met kerst zou ik de ijsbaan van Knoxville missen, maar nu komt er hier om de hoek ook een ijsbaan!”

Fietsen

De afgelopen maanden woonde het gezin op tijdelijke plekken, maar sinds augustus is hartje Middelburg hun thuis. “Het voelt al niet meer als lange vakantie”, vindt Rachel, “we vinden het hier heerlijk. De mensen zijn relaxt en hartelijk. Het heeft nooit als riskant gevoeld om naar Nederland te verhuizen, omdat we positieve verhalen hoorden.” Op Walcheren hebben ze niet rondgekeken voordat Robert de baan aannam, bekent hij grinnikend. “Dat kwam er niet van, maar je kunt veel zien op internet, hè. Toen we hier aankwamen hebben we als een van de eerste prioriteiten fietsen gekocht.” Robert en Rachel zijn onder de indruk van de verkeersveiligheid en voorzieningen voor fietsers en wandelaars in Nederland. “Waar wij woonden had je nauwelijk trottoirs en ben je nergens zonder auto. In stedelijk gebied is lopen en fietsen niet veilig. Hier fietsen onze kinderen zelfstandig, dat zou in Knoxville ondenkbaar zijn. Op een bepaald moment waren we tweeënhalf uur per dag onderweg om de kinderen naar school te brengen en weer op te halen.”

Het gezin trapt nu wat af samen, door heel Walcheren en naar het strand. “Ik vind het hier zó mooi, met die prachtige zonnebloemen”, zegt Rachel. “Door het open landschap voel ik me zorgeloos en vrij. In de stad is er ook veel meer groen om te wandelen dan in Knoxville. We hebben geluk dat we hier mogen zijn.”

‘Het voelde alsof we stalen’

Ze waarderen ook de geschiedenis die hier overal zichtbaar is, zoals in de vorm van bunkers uit de Tweede Wereldoorlog. En ze prijzen de voorzieningen, zoals de gezondheidszorg. “Toen Harry zijn arm had gebroken, zijn we zo goed geholpen. Steeds als we niets hoefden af te rekenen voor de zorg, voelde het alsof we stalen”, zegt Robert. “In de Verenigde Staten zijn de lonen hoger, maar moet je veel meer zelf betalen. De American Dream is mooi in de zin van dat er geen plafond is aan wat je kunt bereiken als je hard werkt, maar als je niet kunt werken, is er geen vloer.”

Samen oud worden

Robert en Rachel zien zich voorlopig wel wonen in de Zeeuwse hoofdstad. “De kinderen willen we de komende vijf, zes jaar een stabiel leven geven totdat ze misschien zelf ergens naar een universiteit gaan”, legt Rachel uit. “De manier waarop mensen hier leven, maakt ons gelukkig. Het is een filosofie van je verantwoordelijk voelen voor elkaar en voor je omgeving. Als ik naar buiten kijk, zie ik veel oudere mensen. Lopen, fietsen of in een rolstoel. Hier doe je als je ouder wordt veel langer mee in de maatschappij”, vindt Rachel. “In Amerika gaat het mis zodra je niet meer kunt autorijden. Voor alles heb je een auto nodig, zelfs om boodschappen te doen. Ouderen komen in Amerika veel minder buiten dan hier”, legt Robert uit. Het Nederlandse toekomstbeeld spreekt Rachel aan. “Als we oud mogen worden, dan graag als onderdeel van de samenleving.”

KADER: Katten onder de stoel

In huize Cole was het vanzelfsprekend dat de katten - broer en zus Toulouse en Touloula - mee zouden emigreren naar Nederland. Dat was nog wel een hele organisatie. “Zo mogen er maximaal twee katten per vlucht mee, dus dat was een spannend geregel”, vertelt Robert. “En ze moesten in een reismand onder onze stoelen staan.” De katten mochten, inclusief mand, maximaal tien kilo wegen. “Maar da’s niet veel voor grote katten, zoals de onze!”, zegt Rachel. “Toulouse, de grootste kat, is al zo lang wij hem hebben op dieet en het was heel spannend of hij dit gewicht ging halen.” Eenmaal bij het inchecken bleek de kat ruim een kilo te zwaar, maar gelukkig kneep de incheckmedewerker een oogje toe. “Dat was zo’n opluchting!”, zegt Robert. “Ze deden het heel goed in het vliegtuig. Eenmaal aangekomen in het hotel wilden ze meteen op de kattenbak.”