Column Jan Zwemer: Gered door … die schoenen
AlgemeenWe moesten het opzoeken. Wat was, eilieve, nu toch ‘tenue de ville’?
Een kledingvoorschrift ja. En we ontkwamen er niet aan, want als een van de schrijvers van het gedenkboek voor 150 jaar De Schelde moest ik naar de presentatie ervan.
We vonden het en voor mij viel het mee. Een jasje had ik nog wel – en de zwarte spijkerbroek waarin ik ooit getrouwd was. Vooruit maar.
Elma daarentegen, mijn vrouw, paste niet meer zo wonderwel in voorheen aangeschafte nette plunje die volgens de richtlijn ‘tenue de ville’ zou zijn. Dan maar iets wat wél beter zat. Maar die schoenen? Ze deed ze weer uit. ‘Van die hakken, dat wordt een ramp na een poosje.’ Gewoon witte sneakers maar. Met een ‘gouden’ biesje; paste goed bij al die Marinelui.
Er was veel deftig volk, toen in november, in het directiegebouw van de KMS. Veel uniformen, zwart, donkerblauw, hakken bij de vleet. Ineens: Elma heeft oogcontact met een wat oudere dame. Er wordt gelachen en even later staan we samen te praten. Zie je dat? Oók witte sneakers. De twee waren het volledig eens. Geen onhandig gedoe aan de voeten, dan maar liever uit de toon vallen. Ze hadden het gelijktijdig bij elkaar ontdekt. Wit steekt ook zo af, nietwaar?
De dame bleek de echtgenote van een van de andere schrijvers, Pieter van Wijngaarden. Ik maakte ook met hem kennis. Ooit hadden we samen vergaderd, zo lang geleden dat ik hem niet meer herkende. We praatten wat en dan kwam de officiële aanbieding van ‘Maritiem meesterschap’. Niemand van ons wist toen nog dat het meer dan vier kilo zware boek niet in de winkel zou komen – het was bestemd als relatiegeschenk en voor het personeel van nu.
Met de andere schrijvers op het podium staand, voelde ik nattigheid. Waar was Pieter? Oow, die zat zichtbaar doodongelukkig in de zaal. Vergeten. Ik tikte de spreker op de schouder: ‘Meneer van Wijngaarden moet er nog bij.’ O ja, natuurlijk.
Even later stond Pieter tevreden tussen ons op het podium. Gered door… u raadt het al. Zonder die witte sneakers had ik nooit geweten wie hij was.
Jan Zwemer